Haczetki, Marvel i powrót do PRL-u

Kilka tygodni temu polską scenę komiksową zelektryzowała wieść – Marvel wraca do kiosków i robi to w wielkim stylu. Wydawnictwo Hachette podjęło się wydania w naszym kraju kolekcji najlepszych komiksów, jakie wyszły spod szyldu Domu Pomysłów w ciągu ostatnich trzydziestu lat. Ładne wydanie, znośna cena (40 zł za album w twardej oprawie to jak na warunki rynkowe naprawdę niewielka cena), a dobór pozycji imponujący – samym Planet Hulkiem, który jest jednym z najlepszych fantasy jakie czytałem, i to nie tylko wśród komiksów, już mnie kupili. A to był raptem wierzchołek góry lodowej pełnej świetnych historii. Ale jak się szybko okazało, nie jest tak różowo, jak można by chcieć.

Już początki były dziwne. Seria wystartowała bez jakiejkolwiek pompy – ot, ktoś znalazł pierwszy numer w kiosku, pochwalił się na fejsie, info przeskoczyło na fora tematyczne i rozpętało burzę. Szybko jednak okazało się, że w większości punktów sprzedaży nikt o takim czymś nie słyszał, strona internetowa wydawnictwa również była pusta. Całości obrazu dopełniał fakt, że wydawnictwo komiksowe Mucha, które miało współpracować z Haczetką, było równie zaskoczone pojawieniem się produkcji w sprzedaży co fani – ponoć miało toto wystartować znacznie później.

Mijały dni, a sytuacja się nie zmieniała. Na stronie wydawnictwa nic, w kioskach też pustki. Rozpoczęło się ogólnopolskie polowanie – wymiana informacji pozwoliła określić, gdzie dokładnie można pierwszy numer zdobyć. Co bardziej przedsiębiorczy szczęśliwcy z województw, gdzie komiks do kupienia był, zaczęli sprzedawać go ze sporym zyskiem na Allegro. Hype osiągnął poziom zenitu i udzielił się też mi – tak jak wcześniej akurat pierwszy numer specjalnie mnie nie interesował, tak zacząłem na niego polować, bo jego zdobycie zdawało się wręcz osiągnięciem. Bez skutku – u siebie oczywiście go nie znalazłem, ale zmobilizowałem agentów do poszukiwania w niemal całej Polsce, co też skończyło się niepowodzeniem.

W międzyczasie pojawiało się coraz więcej sprzecznych informacji – a to, że od drugiego numeru już będzie wszędzie, a to, że to tylko badanie rynku i seria wystartuje za jakiś czas ponownie, już wszędzie, a to, że w wydawnictwie można zakupić pierwszy numer, ale bez ceny promocyjnej (czyli zamiast 15 zł w kiosku, 40 zł + przesyłka). A tak naprawdę nikt nic nie wiedział, poza tym, że tytuł można bezproblemowo dostać w raptem trzech województwach – a tam leży nawet w spożywczakach.

Postanowiłem się profilaktycznie zabezpieczyć na przyszłość i zamówiłem prenumeratę – oczywiście dostępną dopiero od drugiego numeru, żeby za różowo nie było. Ponad połowy tych komiksów nawet nie chcę, ale jak mam zdobyć resztę, na której mi zależy, to widać nie ma wyjścia. Cóż, reszta pójdzie na allegro, jak trend się utrzyma, to nawet na tym zarobię.

W międzyczasie premierę miał numer drugi i wciąż sytuacja bez zmian – na stronie wydawnictwa nic, w większości województw też nic, a te kilka szczęśliwych jest kolekcją wręcz zasypane. Do tego zaczęły się szopki z prenumeratą – bo jak się okazało, co kto pytał wydawnictwo, kiedy może się spodziewać wysyłki, to dostawał inną odpowiedź. Mnie powiedzieli, że w połowie września, komuś tam, że na dniach, jeszcze komuś, że pod koniec miesiąca. Wesoło.

Z jednej strony, ma to swój klimat. Bieganie po sklepach, polowanie, ogólnopolska mobilizacja i tworzenie całych siatek informacyjnych – normalnie jak za PRL-u, tyle że z Internetem. Dorwę ten pierwszy numer nie dlatego, że mi koniecznie zależy na przedruku już i tak wydanej w naszym kraju historii, ale dlatego, że jego zdobycie to autentyczne wyzwanie i jego wykonanie będzie satysfakcjonujące. Z drugiej – to, co odwala Hachette, to jakaś kpina. Zero informacji, brak reklamy, rzucenie na kilka województw – a potem się dziwią, że komiksy się nie sprzedają. Jeśli to badanie rynku, to nie wiem, co ma pokazać, na pewno nie sprzedaż w tych kilku miejscach w kraju, skoro stamtąd przez Allegro rozchodzi się to na cały naród. Jak liczą na prenumeratorów, to znowu głupota, że tego nawet nigdzie nie zareklamowali, a już zwłaszcza na swojej stronie. Marketing szeptany to potężne narzędzie, ale nie aż tak. Wkurwia mnie to. Wkurwia, bo raz, nie traktują swoich klientów na poważnie. Dwa, bo przez to seria może zdechnąć i guzik, a Planet Hulka nawet nie dostanę. Trzy, bo jak już biegam jak idiota po kioskach i do tego molestuję znajomych z najróżniejszych miejsc w Polsce, żeby robili to samo, to chciałbym zobaczyć jakieś tego rezultaty. Na razie nawet nie dostałem jednego numeru, a już uważam wydawnictwo za chujowe. Ale i tak mam nadzieję, że kolekcja się utrzyma. Bo chcę Planet Hulka.

O swoich przygodach z Haczetką dużo więcej i częściej pisał Polski Geek, jak kogoś temat bardziej zainteresował, zapraszam do niego.